کارگران زن یا بردگان خاموش

 

آفتاب اندیمشک_ هادی پور

"زنان ایرانی به رغم تلاش و پویایی مستمر و حرکت در مسیر پیشرفت و نقش آفرینی موثر در عرصه های گوناگون، سال ها با موانعی جدی روبرو بوده اند که انگاره های مردسالارانه یا بی توجهی دولتمردان پیشین سبب پابرجایی این موانع شده است، اگرچه دولت یازدهم در این خصوص عملکردی روشن در حوزه امور زنان داشته و دستاوردهایی مشخص را به ثبت رسانده است.
مهیا نبودن بسترهای لازم برای حضور فعالِ زنان در عرصه های گوناگون سال هایی طولانی زنان را در جوامع مختلف از شکوفایی استعدادها و بهره جویی از ظرفیت هایشان دور داشته است؛هر چند ایستادگی زنان در برابر
نگاه های نابرابر و تلاش برای غلبه بر چالش هایی که نقش و سهم آنان در حوزه های گوناگون را هدف قرار داده، آرام آرام فضا را متحول ساخته اما تا رسیدن به موقعیت مطلوب هنوز باید مسیری طولانی را طی کنند.
"

بر اساس گزارش مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون،کار و رفاه اجتماعی بر خلاف رشد اشتغال برای مردان وضعیت اشتغال زنان با ۱۲% کاهش روبرو بوده، یعنی در بازه سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۵ سالانه بیش از ۵۰ هزار زن از چرخه اشتغال در ایران خارج شده اند که دلایل متعددی در این کاهش اثر گذار بوده است .

هر چند با رشد وضعیت تحصیلی زنان در سال های اخیر شاهد تصدی بعضی پست های حیاتی در نهاد های دولتی و غیر دولتی توسط زنان بوده ایم اما روی آوردن به کارهای خدماتی بیشترین آمار را در بین زنان شاغل داشته است.

از جمله کارهای خدماتی که عمدتاً دختران و زنان شهرستانی به آن مشغول هستند می توان به دستیاری و منشی پزشکان،کار در فروشگاه های زنجیره ای و البته بوتیک ها را مثال زد که با کمترین حقوق و مزایا مشغول بکار هستند.

زنان به دلایل مختلف از جمله مشکلات اقتصادی، بدست آوردن استقلال مالی در خانواده و البته حضور در اجتماع به این مشاغل روی می آورند که با توجه به فرهنگ جنسیتی و مردسالارانه ای که در جامعه حکمفرما است در همین مشاغل خدماتی با مشکلات عدیده ای مواجه هستند.

 

کارفرمایان و صاحبان مشاغل نیز از زن ها و دختران به خاطر قبول دستمزد های ناچیز، مطالبه نکردن مزایا و حقوق قانونی و همچنین جلب مشتری به واسطه برقراری ارتباط موثر تر نسبت به مردها و البته در بیشتر موارد به خاطر جذابیت های زنانه استقبال بیشتری می کنند.

اما این در حالی است که بیشتر این زنان از برخوردها و بد اخلاقی های صاحب کار تا نگاه ها و مزاحمت های روزانه مشتریان و ساعت های طولانی کار با کمترین حقوق و مزایا با توجه به آنکه این فروشندگان اغلب به صورت دو نوبت صبح و عصر در محل کار حاضر می شوند ابراز نارضایتی می کنند.

یکی از این فروشندگان که در یک بوتیک لباس زنانه در شهرستان اندیمشک مشغول بکار است برای دو نوبت صبح و عصر ماهیانه مبلغ ۳۵۰ هزار تومان دریافت می کند، او علت روی اوردن به این کار را حضور در جامعه برای کسب تجربه ذکر می کند هر چند از وضعیت ساعت کار و حقوق خود بسیار ناراحت است و میگوید از ما بعنوان بردگان خاموش کار می کشند.

یکی دیگر از این فروشندگان زنی ۳۵ ساله است که از شوهرش جدا شده است و از روی اجبار و تامین ماحتیاج زندگی به اینکار روی آورده است،  او در یک فروشگاه اسباب بازی فروشی کودکان کار می کند هر چند مکان کار وی بواسطه مشتریان خانوادگی امن است اما حقوق ناچیز ، ساعات طولانی کار، عدم پرداخت پاداش و عیدی باعث شده تا از کار خود ناراضی باشد، وی می گوید حتی نمیتوانم بچه ام را با خودم به سر کار بیاورم زیرا با مخالفت صاحب کار مواجه شده ام .

برای بررسی بیشتر این موضوع و رسیدگی به وضعیت بد کارکنان زن در فروشگاه ها و عدم پرداخت حقوق و مزایای قانونی از طرف کارفرمایان به آنها به اداره تعاون کار و رفاه اجتماعی شهرستان اندیمشک مراجعه و با کارشناسان مربوطه به گفتگو پرداختیم.

کارشناسان معتقدند که بیشتر این افراد نسبت به حقوق و مزایای قانونی خود اطلاع کافی ندارند و در بعضی موارد نیز که ما به عنوان بازرس کار به این فروشگاه ها مراجعه و وضعیت را بررسی کرده ایم اکثر کارکنان بخاطر از دست ندادن کار خود از شکایت خود داری کرده اند.

بخاطر همین موضوع و به دلایل کمبود نیروی انسانی برای بازرسی از تمام اصناف ما در صورت شکایت کارکنان از کارفرما به شکایت آنها به صورت قانونی رسیدگی می کنیم که چندین پرونده نیز در دست اقدام داریم.

 

حال با توجه به وضعیت به وجود آمده برای این زنان، آگاه سازی از سوی نهاد های غیر دولتی و NGO یک امر ضروری است که امیدواریم فعالین حقوق زنان در شهرستان و کشور نسبت به آن فعال تر باشند.

دیدگاهتان را بنویسید