پارسال در چنین روزهایی بخاطر فقر کارعمرانی در شهرستان/افتتاح گاوداری شخصی بمناسبت هفته دولت

آفتاب اندیمشک_دیالوگی که توی فیلم های خارجی و متعاقبا در سریالهای خودمان،از زبان مسئولین و کارمندان دولتی در جواب دعوت مردم برای صرف غذا، چایی یا قهوه شنیده میشد این جمله بود:

ممنونم.ولی در حین خدمت چیزی نمی خورم.

فرماندار و هیات همراه که برای افتتاح چند طرح عمرانی به الوار گرمسیری رفته بودند،یک گاوداری شخصی را هم افتتاح نموده و ناهار را هم مهمان گاودار محترم بوده اند و روایت کرده اند که: پلی کواو و زیر برنجی!

حال مساله این است:

این گاوداری چه خصوصیات خاصی داشته است که مسئولین محترم برای افتتاح آن راغب شده اند؟

و آیا غذای فوق الذکر بی نمک بوده است؟

چالشی که این مساله ایجاد  کرده این جاست:

آیا گاوداری در محلی استراتژیک واقع شده است؟

آیا صاحب گاوداری شخصی با امتیازات ویژه است؟

آیا خود گاوها از نژاد خاصی هستند؟

یا اینکه نفس افتتاح گاوداری قرار است به اتفاق ویژه ای در آینده تبدیل شود؟

در غیر این صورت آدمهای زیادی در این شهر شروع به کارهای مختلفی کرده اند و مغازه،دستفروشی یا اصلا کارگری خود را افتتاح کرده اند اما هیچکس برای آنان  روبان نبست.

چیزی که عرف قضیه است اینکه گاودار محترم از تسهیلات بانکی استفاده کرده است و موظف به بازپرداخت وام می باشد و این یک امر عادی است در بحث کارآفرینی.

(نمونه اش شهرک صنعتی)

اما افتتاح رسمی توسط مسئولین اجرایی شهر، زندگی گاوها را زیر سایه ای از شبهه قرار می دهد که از کدام آخور می خورند؟ اصلا از آخور می خورند یا توبره؟ آیا شیر تو شیر است یا نکند مثل گاو حسن نه شیر دارند نه …؟

کلام آخر اینکه در متون قدیمی کتابچه ای هست به نام کتابچه ی خدمت. در یکی از صفحات کتاب تصویری هست از یک تراکتور در حال کشت و جمله ای تکان دهنده در ذیل آن به این مضمون:

خدمت رسانی به مردم.

باشد که رستگار شویم.

دیدگاهتان را بنویسید